จริงไม่จริง น่ากลัวแค่ใหน คลิ๊กเข้าไปรับชมกันเองเลยครับ

ผี เป็นปรากฏการณ์ที่ไม่สามารถพิสูจน์ หรือตรวจวัดได้ด้วยเครื่องมือที่เชื่อถือได้ จึงยังไม่เป็นที่ยอมรับในทางวิทยาศาสตร์ แต่เป็นความเชื่อที่เกี่ยวเนื่องกับเรื่องความตาย และมีอยู่ในเรื่องเล่ามานานในอดีต ผู้คนมักหวาดกลัวกับผี ไม่ว่าขณะที่เจอกับผี จะมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน หรือไม่ก็ตาม โดยสัญชาติญาณแล้วเมื่อรู้สึกว่าตนเจอผี คนจะตัดสินใจที่จะหนี พูดคุยเสียงดังๆแม้ว่าจะคุยคนเดียว สวดมนต์ต์ ขออภัยที่ล่วงเกิน หรือวิธีใดวิธีหนึ่งเพื่อทำให้ตนรู้สึกปลอดภัยขึ้น ผี เป็นความเชื่อดั้งเดิมของมนุษย์แต่ครั้งโบราณทุกชาติ ทุกเผ่าพันธุ์ ตั้งแต่ยุคก่อนจะมีศาสนา แม้ปัจจุบันนี้ ความเชื่อเรื่องผีจะเลือนหายไปบ้างแล้ว แต่ก็มีผู้คนส่วนมากที่เชื่อในเรื่องผีและสิ่งลี้ลับแม้ในประเทศที่เจริญ แล้วก็ตาม

ผี ในคติความเชื่อของคนไทยจะ แบ่งออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ คือ ผีดี และ ผีร้าย ผีดี คือบรรพบุรุษที่คอยคุ้มครองดูแล แต่ถ้าไม่เคารพไม่บูชา ไม่เซ่นสวรวง ก็อาจให้โทษได้เช่นกัน เช่น ผีบ้านผีเรือน เป็นต้น ส่วนผีร้าย คือ ผีที่คอยรังควาญ ไม่มีประโยชน์ เช่น ผีปอบ ผีกระสือ เป็นต้น

ผี อาจจะมีมาได้ในหลายลักษณะ แต่ส่วนมากมักจะปรากฏในรูปของอดีตมนุษย์ หรือมีลักษณะบางส่วนที่ค่อนข้างคล้ายกับมนุษย์ ผู้ประสบเหตุการณ์เช่นนี้มักมีความกลัวที่ฝังใจ และเชื่อว่าการที่เจอผีนี้ จำเป็นที่จะต้องทำพิธีกรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง [...]]]>

ผี เป็นปรากฏการณ์ที่ไม่สามารถพิสูจน์ หรือตรวจวัดได้ด้วยเครื่องมือที่เชื่อถือได้ จึงยังไม่เป็นที่ยอมรับในทางวิทยาศาสตร์ แต่เป็นความเชื่อที่เกี่ยวเนื่องกับเรื่องความตาย และมีอยู่ในเรื่องเล่ามานานในอดีต ผู้คนมักหวาดกลัวกับผี ไม่ว่าขณะที่เจอกับผี จะมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน หรือไม่ก็ตาม โดยสัญชาติญาณแล้วเมื่อรู้สึกว่าตนเจอผี คนจะตัดสินใจที่จะหนี พูดคุยเสียงดังๆแม้ว่าจะคุยคนเดียว สวดมนต์ต์ ขออภัยที่ล่วงเกิน หรือวิธีใดวิธีหนึ่งเพื่อทำให้ตนรู้สึกปลอดภัยขึ้น
ผี เป็นความเชื่อดั้งเดิมของมนุษย์แต่ครั้งโบราณทุกชาติ ทุกเผ่าพันธุ์ ตั้งแต่ยุคก่อนจะมีศาสนา แม้ปัจจุบันนี้ ความเชื่อเรื่องผีจะเลือนหายไปบ้างแล้ว แต่ก็มีผู้คนส่วนมากที่เชื่อในเรื่องผีและสิ่งลี้ลับแม้ในประเทศที่เจริญ แล้วก็ตาม

ผี ในคติความเชื่อของคนไทยจะ แบ่งออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ คือ ผีดี และ ผีร้าย ผีดี คือบรรพบุรุษที่คอยคุ้มครองดูแล แต่ถ้าไม่เคารพไม่บูชา ไม่เซ่นสวรวง ก็อาจให้โทษได้เช่นกัน เช่น ผีบ้านผีเรือน เป็นต้น ส่วนผีร้าย คือ ผีที่คอยรังควาญ ไม่มีประโยชน์ เช่น ผีปอบ ผีกระสือ เป็นต้น

ผี อาจจะมีมาได้ในหลายลักษณะ แต่ส่วนมากมักจะปรากฏในรูปของอดีตมนุษย์ หรือมีลักษณะบางส่วนที่ค่อนข้างคล้ายกับมนุษย์ ผู้ประสบเหตุการณ์เช่นนี้มักมีความกลัวที่ฝังใจ และเชื่อว่าการที่เจอผีนี้ จำเป็นที่จะต้องทำพิธีกรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง เพื่อความสบายใจ หรือเพื่อความปลอดภัย เช่น การกรวดน้ำ ทำพิธีสะเดาะห์เคราะห์ ทำบุญอุทิศส่วนกุศล ทำพิธีส่งวิญญาณ ฯลฯ ตามแต่ความเชื่อของแต่ละท้องที่ หรือ แต่ละบุคคล

ในทางจิตวิทยา อธิบายว่า การที่มนุษย์กลัวผีเกิดจากการที่กลัวบรรพบุรุษ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

เล่าเรื่องผีไทย

เล่าเรื่องผีต่างแดน

ในรั้วมหาวิทยาลัย ประสบการณ์สอนให้ทำตัวได้ทั้งดีและเลวก็ต้องใช้ดุลพินิจวิจารณญาณเลือกเอามาปฏิบัติ

ให้มันสมกับคำว่า ปัญญาชน แต่สิ่งทุกคนต้องเคยผ่านมาแล้วในระบบการศึกษานี้ก็คือการรับน้องใหม่

ซึ่งเป็นประเพณีที่กระทำสืบกันมา มีทั้งแบบ ชนิดเบา ๆ หรือหนัก ๆ ตามแต่วิทยาลัยนั้น และรุ่นพี่จะปฏิบัติ …..ผมเองสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้กับเขาคนหนึ่งดีอดดีใจแทบเป็นบ้าเป็นหลัง ต่อไปนี้จะขัดสีฉวีวรรณรับสังคมใหม่ ระดับ ปัญญาชนซะด้วย พอเข้าไปรายงานตัวก็ถูกเพ่งเล็งจากพวกรุ่นพี่ที่กิน อุดมคติจอมปลอมอันไร้แก่นสาร คงกะจะแกล้ง ผมเต็มที่ใน ตอนรับน้องใหม่ เพราะท่าทางของผมมันออกจะซ่าส์จนหยดสุดท้ายเหมือนกัน อาทิตย์เดียวเท่านั้น ผมและนักศึกษาใหม่กว่า 300 คนก็ตกอยู่ในแดนสนธยา ถูกรุ่นพี่ทั้งลายครามและรุ่นพี่ที่ยกย่องตัวเองทั้ง ๆ ที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ขอบ ปากเกณฑ์พวกรุ่นน้อง ไปต่างจังหวัด เพื่อทำการรับน้องใหม่หรือพูดง่าย ๆ “พิธีซ่อม” กลั่นแกล้งรุ่นน้องตามความพอใจของตนเองตามประเพณี อันดีงาม ตั้งแต่โบราณกาล นับแต่ตั้งมหาวิทยาลัยมาทีเดียว …..เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศลักษณะวิชาสถานที่และความศักดิ์สิทธ์ของปริญญาพวกรุ่น้องถูก “เกณฑ์” ให้ขึ้นรถออกจากพระนคร มุ่งตรงไปยังจังหวัดที่มีความเก่าแก่ในประวัติและเต็มไปด้วยโบราณสถานวัตถุ มากมายอันเป็นพยานหลักฐานแสดงให้เห็นถึงความเจริญ รุ่งเรืองางอารยธรรมวัฒนธรรมของชาติมาแต่โบราณ และรุ่นพี่ก็บังคับให้พักอยู่รวมกันในวังโบราณแห่งหนึ่ง ซึ่งลานกว้างของวังเก่าแห่งนี้จะเป็นสถานที่ “ซ่อม” รับน้องใหม่ในคืนวันนี้… ….ผมเองกลัวสถานที่ที่วังเวง เงียบสงัด กลัวจนแทบจะร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย หมู่พระที่นั่งและท้องพระโรงเก่าแก่ตั้งทะมึน ในความมืดที่เริ่มโรยตัวมาปกคลุมดูคล้ายกับเป็นภูติผีปีศาจหรือยักษ์ปักหลั่นยืนทะมืนจังก้า ต้นไม้ยืนต้นที่ปลูกรายรอบบริเวณก็สั่นกราว คืนนี้เป็นจันทร์ข้างแรกผลุบ ๆ โผล่ ๆ ไม่ยอมออกจากหมู่ก้อนเมฆ ความมืดจึงได้เปรียบ ผมนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ในกลุ่ม ของน้อง ผู้น่าสงสาร ผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกันกับผมอีกเป็นร้อยคน หูแว่วคล้ายเสียงคนเดินไปมาสับสนและตาฝาดไปหรือเปล่าก็ไม่รู้เห็นคนเดินผ่านไปมาตรงลานกว้าง ระหว่างท้องพระโรงกับพระที่นั่งสององค์เห็นเงาวูบวาบและ..อะไรนั่นขณะนี้เวลาโพล้เพล้เข้าไต้เข้า ไฟพวกรุ่นน้องที่นั่งอยู่ที่นอกชานบ้างขั้นบันไดบ้าง กระสับกระส่ายหน้า ตาไม่มีความสุข หวาดระแวงกลัวทั้งรุ่นพี่และกลัวสถานที่ไปพร้อมกัน ส่วนรุ่นพี่ผู้ได้เปรียบถือไพ่ตายในมือจับกลุ่มร่าเริงหวดสุรายาดอง กันให้เอิกเกริก มันเป็นประเพณีอีกนั่นแหละ …..ผมนั่งเกือบปลายแถวมีเพื่อนร่วมรุ่นซึ่งจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนั่งถัดไปอีก 2 คน ตาของผมมองไปโดยบังเอิญที่มุมตึกพระที่นั่งซึ่งหัก เป็นข้อศอกมีนอกชานพาดตามลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาโบราณ ทันใดนั้นม่านตาของผมก็เบิกกว้างด้วยความสงสัยระคนตกใจกลัว เพราะผมเห็นร่างของใครก็ไม่รู้ประมาณ 3-4 คน ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นทั้งหมด แต่งตัวเหมือนคนไทยโบราณ [...]]]> ชีวิตการศึกษาระดับอุดมศึกษา ในมหาวิทยาลัยนั้น
เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อของการสู้และดำเนินชิวิตที่ถูกต้องในสังคมทีเดียว
มันมีทั้งสุขและทุกข์ สมหวัง และไม่สมหวัง ยามทุกข์คือ สอบตก
ทำหน่วยกิตไม่ครบตามระเบียบหลักการศึกษาที่วางไว้ หรือทุกข์อีตอนดูหนังสือสอบ
ส่วนสุขนั้นก็คงจะได้แก่
สอบผ่านได้รับปริญญาเป็นเกียรติแก่ตัวเองและวงศ์ตระกูล
นั่นแหละแต่อย่างไรก็ตาม ประสบการณ์ต่าง ๆ
นานาที่เกิดมาไม่เคยพบพานก็จะหลั่งไหลมาทดสอบธาตุแท้ ของผู้ที่เข้าสู่ภาย

ในรั้วมหาวิทยาลัย
ประสบการณ์สอนให้ทำตัวได้ทั้งดีและเลวก็ต้องใช้ดุลพินิจวิจารณญาณเลือกเอามาปฏิบัติ

ให้มันสมกับคำว่า ปัญญาชน แต่สิ่งทุกคนต้องเคยผ่านมาแล้วในระบบการศึกษานี้ก็คือการรับน้องใหม่

ซึ่งเป็นประเพณีที่กระทำสืบกันมา มีทั้งแบบ ชนิดเบา ๆ หรือหนัก ๆ
ตามแต่วิทยาลัยนั้น และรุ่นพี่จะปฏิบัติ
…..ผมเองสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้กับเขาคนหนึ่งดีอดดีใจแทบเป็นบ้าเป็นหลัง
ต่อไปนี้จะขัดสีฉวีวรรณรับสังคมใหม่ ระดับ ปัญญาชนซะด้วย
พอเข้าไปรายงานตัวก็ถูกเพ่งเล็งจากพวกรุ่นพี่ที่กิน
อุดมคติจอมปลอมอันไร้แก่นสาร คงกะจะแกล้ง ผมเต็มที่ใน ตอนรับน้องใหม่
เพราะท่าทางของผมมันออกจะซ่าส์จนหยดสุดท้ายเหมือนกัน อาทิตย์เดียวเท่านั้น
ผมและนักศึกษาใหม่กว่า 300 คนก็ตกอยู่ในแดนสนธยา
ถูกรุ่นพี่ทั้งลายครามและรุ่นพี่ที่ยกย่องตัวเองทั้ง ๆ
ที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ขอบ ปากเกณฑ์พวกรุ่นน้อง ไปต่างจังหวัด
เพื่อทำการรับน้องใหม่หรือพูดง่าย ๆ “พิธีซ่อม”
กลั่นแกล้งรุ่นน้องตามความพอใจของตนเองตามประเพณี อันดีงาม ตั้งแต่โบราณกาล
นับแต่ตั้งมหาวิทยาลัยมาทีเดียว
…..เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศลักษณะวิชาสถานที่และความศักดิ์สิทธ์ของปริญญาพวกรุ่น้องถูก
“เกณฑ์” ให้ขึ้นรถออกจากพระนคร
มุ่งตรงไปยังจังหวัดที่มีความเก่าแก่ในประวัติและเต็มไปด้วยโบราณสถานวัตถุ มากมายอันเป็นพยานหลักฐานแสดงให้เห็นถึงความเจริญ รุ่งเรืองางอารยธรรมวัฒนธรรมของชาติมาแต่โบราณ
และรุ่นพี่ก็บังคับให้พักอยู่รวมกันในวังโบราณแห่งหนึ่ง
ซึ่งลานกว้างของวังเก่าแห่งนี้จะเป็นสถานที่ “ซ่อม” รับน้องใหม่ในคืนวันนี้…
….ผมเองกลัวสถานที่ที่วังเวง เงียบสงัด กลัวจนแทบจะร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย
หมู่พระที่นั่งและท้องพระโรงเก่าแก่ตั้งทะมึน
ในความมืดที่เริ่มโรยตัวมาปกคลุมดูคล้ายกับเป็นภูติผีปีศาจหรือยักษ์ปักหลั่นยืนทะมืนจังก้า
ต้นไม้ยืนต้นที่ปลูกรายรอบบริเวณก็สั่นกราว คืนนี้เป็นจันทร์ข้างแรกผลุบ ๆ
โผล่ ๆ ไม่ยอมออกจากหมู่ก้อนเมฆ ความมืดจึงได้เปรียบ
ผมนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ในกลุ่ม ของน้อง ผู้น่าสงสาร
ผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกันกับผมอีกเป็นร้อยคน
หูแว่วคล้ายเสียงคนเดินไปมาสับสนและตาฝาดไปหรือเปล่าก็ไม่รู้เห็นคนเดินผ่านไปมาตรงลานกว้าง
ระหว่างท้องพระโรงกับพระที่นั่งสององค์เห็นเงาวูบวาบและ..อะไรนั่นขณะนี้เวลาโพล้เพล้เข้าไต้เข้า
ไฟพวกรุ่นน้องที่นั่งอยู่ที่นอกชานบ้างขั้นบันไดบ้าง กระสับกระส่ายหน้า ตาไม่มีความสุข
หวาดระแวงกลัวทั้งรุ่นพี่และกลัวสถานที่ไปพร้อมกัน
ส่วนรุ่นพี่ผู้ได้เปรียบถือไพ่ตายในมือจับกลุ่มร่าเริงหวดสุรายาดอง
กันให้เอิกเกริก มันเป็นประเพณีอีกนั่นแหละ
…..ผมนั่งเกือบปลายแถวมีเพื่อนร่วมรุ่นซึ่งจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนั่งถัดไปอีก
2 คน ตาของผมมองไปโดยบังเอิญที่มุมตึกพระที่นั่งซึ่งหัก
เป็นข้อศอกมีนอกชานพาดตามลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาโบราณ
ทันใดนั้นม่านตาของผมก็เบิกกว้างด้วยความสงสัยระคนตกใจกลัว
เพราะผมเห็นร่างของใครก็ไม่รู้ประมาณ 3-4 คน ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นทั้งหมด
แต่งตัวเหมือนคนไทยโบราณ สตรีในสมัยกรุงศรีอยุธยาหรือก่อนหน้านั้น
คือนุ่งผ้าโจงกระเบนลายดอก เสื้อแขนพองยาวจรดข้อศอก ห่มสไบเฉียงผ้าสีอ่อน
ผมสยายยาวใบหน้าขาวเสีย จนผิดปกติร่างทั้งหมดแลดูคล้าย ไม่มีน้ำ
หนักเบาหวิวจนจะลอยจากพื้น
…..ผมสะกิดเพื่อนน้องใหม่ทันทีแต่อ้าว!
เพื่อนกำลังก้มหน้าก้มตาร้องไห้กระซิก ๆ คงไม่รับรู้อะไรหรอก
ตกลงตัวเองเลยตาค้าง
อ้าปากค้างเพราะความฉงนสนเทห์ใจและความกลัวแล่นเข้าจับขั้วหัวใจ
พอดีกับรุ่นพี่ชายคนหนึ่งเดินโซซัดโซเซเพราะฤทธิ์สุรา ผ่านมาที่แถวของน้องใหม่
ผมจึงโพล่งออกไปอย่างไม่ทันยั้งคิดว่า
… ..พี่ครับ..น้องใหม่ 3-4 คน ยืนอยู่มุมตึกโน่น
ทำไมพี่ไม่เรียกมาเข้าแถวรอขึ้นเขียงเหมือนอย่างพวกผมล่ะครับ แต่งตัวก็แปลก
เดาะใส่ชุดไทยโบราณซะด้วยห่มสไบเฉียง โจงกระเบนนั่นยืนอยู่นั่นไง อ้าว !
หายไปไหนล่ะกว่า พวกผมแต่งชุดขาว สวมไทด์ผู้หญิงชุดนักศึกษา
แต่สามที่คนนี้แต่งชุดไทย ใครกันกว่า รึจะเป็นเจ้าที่มา ปรากฏตัว
ถ้าเป็นเจ้าที่จริงๆ พี่จะซ้อมรับ น้องใหม่เค้ามั้ยครับ ผมอยากรู้..ฮิ ฮิ
…..ไอ้ปากเสีย ซ่าส์นักรึมึงน่ะ
เดี๋ยวพวกกูจะซ้อมมึงให้คลานนอนหยอดน้ำข้าวต้มเลย เตรียมตัวไว้ให้ดี
นี่มึงโอหังไม่เคารพรุ่นพี่
อวดตีสำนวนตีฝีปากแถมตีเสมอรุ่นพี่เรอะดีแล้วมึงจะได้รู้ดี
รู้ชั่วคืนนี้แหละวะ.. …..ผมหน้าชาไปทั้งแถบปวดแสบปวดร้อนไปทั้งหน้า ฮึ้ม
ถ้าข้ามีปืนในกระเป๋าจะไม่ปล่อยให้เอ็งยืนตะคอกอยู่อย่างนี้หรอก ถือว่า
เป็นรุ่นพี่ข่มเหงกีนอย่างนี้ทีใครทีมันวะ วันพระไม่มีหนเดียว
ฝากไว้ก่อนเถอะมึง เพื่อนร่วมรุ่นทุกคนหันมามองผมด้วยสายตาสงสาร เห็นอกเห็นใจ
แต่คงช่วยอะไรไม่ได้ ก็ถูกตบหน้าฟรี
ฉลองความศักดิ์สิทธิ์ของประเพณีต้อนรับน้องใหม่ ไปน่ะซี 2 ทุ่มตรง
วินาทีโหดร้ายทารุณเริ่มขึ้น รุ่นพี่ทุกชั้นปี
นั่งฝั่งตรงข้ามตะโกนสั่งรุ่นน้องให้ทำอะไรต่อมีอะไร ผิดวิสัยเกินความสามารถ
คล้ายกันคนบ้าไปก็มี ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างพออกพอใจ
ของรุ่นพี่ชายและหญิงซึ่งสามารถกลั่นแกล้งรุ่นน้องให้ทำในสิ่งที่คนดี ๆ
เขาไม่ทำกัน พวกเรากลายเป็นตัวตลกขันไม่ออก มีแต่เสียงร้องไห้
สบถสาบานด่าทอรุ่นพี่ด้วยความเจ็บใจ แค้นใจ อย่างเหลือประมาณ
….รุ่นพี่หญิงกลายเป็นแร่ด กรี๊ดกร๊าดตะโกนด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายภาษาตลาด
เมื่อเห็นรุ่นน้องไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง หรืออิด ๆ เอื้อน ๆ ไม่ทำตาม
ส่วนรุ่นพี่ผู้ชายซึ่งเมามายแทบไม่มีสติก็ตีหน้ายักษ์ตะโกนดังเสียงแสบแก้วหู
ด่ารุ่นน้องชนิดจะกินเลือดกินเนื้อ ดูแล้วสังเวชนี่หรือปัญญาชนที่ สังคมยกย่อง
รุ่นน้องผู้หญิงบางคนก็เจอคำสั่งที่เกิดมาไม่เคยนึกว่าจะได้ยิน
ทำตาไม่ได้ก็ร้อง ห่มร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร น่าสงสารเสียที่สุด
จนมาถึงวาระที่รุ่นพี่ที่ตบหน้ามาตะโกนเรียกผม ออกมา “ซ่อม” เดียว เพื่อความ
ครึกครื้นในหมู่คนป่าเถื่อนและเพื่อแก้แค้น
ที่ผมบังอาจฉีกหน้าแกเมื่อตอนหัวค่ำที่ผ่านมา …”เฮ้ย
มึงนั่นแหละออกมาจากแถวเดี๋ยวนี้
ซ่าส์นักปากเสียดูหมิ่นเจ้าที่เจ้าทางของวังเก่า รณหาที่ตาย
เห็นมึงชอบร้องรำทำเพลงใช่มั่ยล่ะ มานี่มึงแหงนหน้าดูขื่อหลังคานี่ซิ
หลังคาท้องพระโรงนี่แหละ มึงปีนขึ้นไปบนขื่อเดี่ยวนี้
ปีนเสาขึ้นไปพอถึงขื่อแล้วมึงต้องยืนเต้นระบำบัลเล่ต์ร้องเพลงไปด้วย
แล้วลงท้ายมึงต้องเป็นค้างคาวรู้จักมั้ยไอ้เวร ห้อยหัวลงมา เอาตีนเกี่ยวขื่อนะ
เร็ว ๆ ทำตามคำสั่งกูเดียวนี้” …ขัดขืนไม่ได้เสียแล้ว
รุ่นพี่ทาสสุรามายืนออกันที่โคนเสา ผมเลยเอาหลังมือปาดน้ำตาแล้วค่อย ๆ
ออกแรงเอามือทั้งสองข้างเหนี่ยวจับเสาดันตัวเอง ขึ้นไปอย่างลำบากยากเย็น
เหน็ดเหนื่อยแทบจะขาดใจตาย วิงเวียนศีรษะใจวาบหวิวเหมือนจะเป็นลม ผมกัดฟันกรอดๆ
แข็งใจกระเถิบตัวเองขึ้นไปบนเสาทีละน้อย ๆ
ท่ามกลางเสียงเฮฮาฟังไม่ได้ศัพท์ของรุ่นพี่ที่สะใจที่แกล้งผม
..ตาผมลายแทบหมดแรงร่วงลงมาจากเสาหลายต่อหลายครั้ง
รู้สึกว่าหลังคาสูงเหลือเกิน คงไปไม่ไหวตกลงไปคอหักตายแน่ ๆ
แต่กลัวจะเจ็บตัวเพราะพวกรุ่นพี่จึงต้องกัดฟันดันร่างตัวเองขึ้นไป
จนในที่สุดผมก็เกือบถึงขื่อของหลังคาแล้ว เงยหน้าขึ้นไป อีกสักประมาณ 1 ศอก
เท่านั้น แหละผมก็ถึงขื่อ ซึ่งบริเวณนั้นมือ
มีแสงไฟจากข้างล่างส่องลอดขึ้นมาสลัว ๆ พอมองเห็นอะไรได้ราง ๆ เท่านั้นเอง
…โอ๊ย! คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกด้วยเถิด ผมร้องออกมาจนสุดเสียง
มีใครไม่รู้นั่งอยู่บนขื่อที่ทอดขวางทางยาว
ตลอดความยาวของหลังคาและรูปทรงของสถาปัตยกรรม คน ๆ นั้นนั่งอยู่ก่อนแล้ว
พอผมเงยหน้าขึ้นไปก็พบเข้าจังหน้าชนิดใกล้ชิด ห่างกันไม่ถึงสองศอก ร่าง ๆ
นั้นนั่งห้อยเท้าทั้ง 2 ข้างอยู่บนมุมขื่อ ซึ่งเป็นรูปสามเหลี่ยม
ทำให้ผมตกใจแทบช็อคแทบขาดใจตาย ด้วยความกลัวในทันที เพราะเห็นหน้าคน ๆ
นั้นอย่างถนัด มีรูปร่างน่ากลัวเป็นที่สุด หัวโตผิดขนาดเกินธรรมดา
โตกว่าร่างกาย เกือบสามเท่า ขนาดของศีรษะ
ใหญ่เกือบเท่าตุ่มหรือโอ่งมังกรหรือกระพ้อมที่เขาเอาไว้ใส่ข้าวเปลือก
เมื่อหัวโตผิดขนาด ปกติขนาดนั้นทำให้ไม่ได้สัดส่วนสมดุล หัวจึงส่ายไปมา
รอบด้านเหมือนลูกโป่งคนเป่าจนใบโตผูกด้วยสายหนังสติ๊กยางที่ขั้วแล้วจับปล่อยไว้บนมือทีเดียว
และใบหน้าของมัน น่าเกลียดน่ากลัว เป็นอย่างยิ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงเป็นกระเซิง
หยาบเหมือนกาบมะพร้าวหน้าผากยุบลงไปเป็นร่องจนสยดสยองใจ ดวงตาพองโต
แดงกล่ำแทบจะหลุด ออกมานอกเบ้า จมูกไม่มี มีแต่เพียงสันจมูกและรูจมูก
ทั้งสองปราศจากเนื้อและดั้งจมูก มีเลือกไหลปริ่ม ๆ บริเวณจมูก
โหนกแก้มโปนปากแสยะ อ้าสุดหล้า มีฟันซีกโต ๆ สีดำสนิทปรากฏในปาก
เขี้ยวที่มุมปากแหลมขาววับ และที่ผมแทบ ช็อคไปในทันทีก็คือ ลิ้นของคน ๆ นั้น
แลบพุ่งออกมาจากปากใหญ่แบะที่น่าขยะแขยงนั้น
ลิ้นมีสีแดงจัดมันพุ่งออกมาจากปากยากเรื่อย ๆ ยาวลงมาจรดบ่า
และยาวยืดลงต่ำจนถึงบริเวณทรวงอกอยู่แล้ว..พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งชวนให้
สยดสยองใจดังออกมาจาก ปากของมัน
…ผีหลอก ไม่ใช่คนแน่ ใครเขาจะขึ้นไปนั่งเล่นบนขื่อยามวิกาล
นึกจะร้องให้คนช่วยก็ร้องไม่ออกเสียงมาติดอยู่ตรงคอหอยนี่เอง
ตัวสั่นเท่าชักกระตุกเกือบทั้งร่าง ผมยังพอมีสติอยู่บ้าง
หูจึงได้ยินเสียงตวาดอย่างหยาบคายของรุ่นพี่ตัวแสบซึ่งตะโกนขึ้นมาจากข้างล่าง
..”เฮ้ย ปีนต่อซิโว้ย หยุดอยู่ทำไม ใครใช้ให้เอ็งหยุด
ไปต่อให้ได้แล้วเต้นบัลเล่ต์กับเอาหัวห้อยลงมา ตามคำสั่งกูเดี๋ยวนี้
เดี๋ยวเถอะมึง ลงมาโดนอัด” ..ผมหมดความอดทนทุกอย่างทั้งเรี่ยวแรง
เลยตะโกนลงมาข้างล่างอย่างสุดเสียง ไม่กลัวใครอีกแล้วทั้งนั้น ” กูไม่ปีนแล้ว
ช่วยด้วย แน่จริงมึงขึ้นมากับกูบนนี้ซิวะ ขึ้นมาเร็ว ๆ จะได้เห็นกับตา
กูกำลังจะตายอยู่แล้ว ช่วยด้วย ” จะไม่ได้ผมด่ารุ่นพี่ได้อย่างไร
เพราะไอ้ตัวนั้น ซึ่งไม่ใส่เสื้อเปลือยท่อนบนเห็นขนดกรุ่งรังทั้งตัว
และนุ่งผ่าหยักรั้งคล้ายสนับเพลากางเกงขาสั้นแบบถกเขมรสีแดง
แจ๊ดมันทำปาฏิหาริย์ ยื่นมือทั้งสองข้างของมัน ออกมาข้างหน้า
คล้ายว่าจะช่วยดึงหรือจับตัวผมให้ขึ้นไปนั่งบนขื่อกับมันนั่นแหละ
แขนสองข้างของมันเล็ก เหี่ยวแห้งมีแต่กระดูก ตะปุ่มตะป่ำ
ไม่มีเนื้อหนังมังสาสีดำ สนิทกลิ่นสาบาสงเหม็น ๆ แห้ง ๆ
พลุ่งออกมาจากแขนและร่างของมันปะทะจมูกผมจนแทบสำลัก
แขนมันยาวยื่นออกมาข้างล่าง 2 ศอกแล้ว และมือก็ถึงหน้าผมพอดี!
…ผมก็ทำอาการหลับกลางอากาศ สติสัมปชัญญะดับวูบลงในพริบตา
นั้นหมดเรี่ยวแรงมือเท้าอ่อนเปลี้ยเลยเสียการทรงตัว หล่นลงมาจากเสาสูงเกือบ 5
เมตร แต่ชะตาผมยังไม่ถึงฆาต
ร่างหล่นลงมาในกลุ่มของเก้าอีไม้ชำรุดซึ่งวางกองอยู่ที่ด้านหนึ่งของพื้น
สลบคาทีร่างเต็มไปด้วยแผลรวมทั้งศีรษะซึ่งแตกเพราะกระแทกเก้าอี้ถึง 6 แผล
พิธีซ่อมรับน้องใหม่ชะงักในทันที ทุกคนทั้งพี่น้อง
พอหายจากตกตะลึงก็พากันเข้ามาที่ร่างผมและปฐมพยาบาลเป็นการใหญ่
แต่อาการผมไม่ดีขึ้นปวดเมื่อยขัดยอก ไปทั้งตัว และเลือดจากบาดแผลก็ไหลไม่หยุด
ลงท้ายรุ่นพี่เลยต้องนำผมส่งโรงพยาบาลในตัวจังหวัดกลางดึกคืนนั้นเอง
…สาเหตุของอุบัติเหตุครั้งนี้ไม่มีใครทราบแม้แต่คนเดียว
ผมซึ่งรู้แก่ใจปิดปากเงียบไม่บอกใคร รุ่นพี่เลยเหมาไปว่าผม เหนื่อย
ตรากตรำกับการถูกซ่อม โดยรุ่นพี่เมาหนักเลยหมดแรงเป็นลมตกลงมาเอง สมน้ำหน้า
ผมกล้ำกลืนความโกรธและ อาฆาตไว้ในใจ
พร้อมสำนึกในความผิดที่ไม่ควรให้อภัยของตนเพราะกล่าววาจาไม่เคารพสถานที่
ดูถูกดูหมิ่นเจ้าที่เจ้าทาง ผู้คุ้มครองพระราชวังโบราณ แม้จะไม่ได้เจตนา
แต่มันก็ไม่เหมาะสมทั้งสิ้น เพราะเจ้าที่เจ้าทาง เจ้ากรรมนายเวรมีจริง
..และพอกันทีกับประเพณีต้อนรับน้องใหม่ที่เกือบจะพรากชีวิตของผมไปจากโลกนี้เสียแล้วผมจะจำคืนวันรับน้องใหม่
คืนนี้ไว้จนตาย ปีหน้าเมื่อผมสอบผ่านชั้นปีที่ 1
ได้ผมจะไม่ยอกมาร่วมพิธีนี้อีกเลยเพราะละอายอดสูใจและผมก็ไม่เคย
ไปปรากฏตัวในงานรับน้อง ใหม่ของนานา มหาวิทยาลัยมาตราบเท่าทุกวันนี้…

คืนนั้นผมกับไอ้เล็กขับรถกระบะไปช่วยงานศพพ่อของเพื่อนในสวนใกล้ตีนเขาสระบาปโน่น อยู่นอกเมืองสิบกิโลเมตร ถ้าเป็นถนนลาดยางก็ไม่ไกลเท่าไร แต่ถนนเข้าหมู่บ้านเป็นลูกรังราวห้ากิโลเมตร นี่ซิแย่หน่อย ยิ่งหน้าฝนจะเป็นหลุมเป็นบ่อมีน้ำขังเฉอะแฉะ ต้องขับช้าเหมือนเต่าคลาน วิ่งรถเป็นชั่วโมงจึงจะถึง หนึ่งทุ่มรถมาจอดใต้ต้นไม้ที่บ้านงาน เพื่อนออกมาต้อนรับเชิญให้ไปนั่งเก้าอี้ที่จัดไว้

เราคุยกันได้นิดหน่อยก็มีแขกทยอยกันมา เพื่อนเลยปลีกตัวไปต้อนรับ

มาถึงตอนแรก เห็นผู้คนในงานไม่มากนัก คิดว่าคืนแรกคนยังน้อยกระมัง แต่ที่ไหนได้ มองไปข้างหลังบ้านมีมอเตอร์ไซต์จอดเรียงกันเป็นตับหลายสิบคัน ในสวนหลังบ้านมีไฟฟ้าติดตามต้นทุเรียนหลายดวงสว่างไสว ผู้คนกำลังก้มหน้าทำอะไรอยู่เป็นกลุ่มด้วยความสงสัยจึงชวนไอ้เล็กไปดูกันอย่างอยากรู้

พอไปถึงต้องร้องอ้าว เขามีการละเล่นได้เสียแบบเจ็บ ๆ คัน ๆ นั่นเอง วงนี้ไฮโล วงนั้นปูปลา วงโน้นไพ่สามกอง โน่นก็ไพ่อีกวง กำลังสนุกกันสุดเหวี่ยง

ดีเหมือนกัน เอาไอ้นี้เป็นสิ่งบันเทิงแทนลิเกหรือหนังกลางแปลง แสดงในงานซะเลย เจ้าภาพจะได้วุ่นเลี้ยงดูปูผ้าไม่มีเวลาเศร้าโศกเสียใจ งานศพสมัยนี้ไม่มีใครร้องไห้อาลัยกันแล้ว กว่าจะหมดงานก็เหนื่อยจนลืมเศร้า และไหนจะกลัวเงินไม่พอใช้ในงานอีก ได้ค่าต๋งจากการเล่นบ้างมันก็ดีนะ ไม่ต้องมีคำว่า คนตายขายคนเป็น ไงล่ะ

พอดีพระท่านมาสวด ผมจึงชวนเล็กเข้าไปนั่งไหว้พระ มีคนมานั่งรวมกันสักยี่สิบคนได้ นอกนั้นเขาเดินเลยไปดูกีฬาผันเงินกันหลายคน ราวครึ่งชั่วโมงพระสวดเสร็จก็กลับวัด ทางเจ้าภาพจะรีบเอาอาหารหวานคาวมาเลี้ยงแขกที่มาในงาน มีข้าวต้ม เครื่อง หมู กุ้ง ผัก ส่วนของหวานเป็นถั่วต้มน้ำตาล และลอดช่อง ได้กินกันอย่างอิ่มหนำสำราญใจ กินเสร็จก็แยกย้ายกลับบ้านใครบ้านเขา

ผมอยู่เป็นเพื่อนเจ้าภาพอีกสักพัก เห็นว่าจะดึกมากไปก็เลยลากลับ และตั้งใจจะมาอีกในคืนพรุ่งนี้ สี่ทุ่มพอดี ผมขับออกไปช้า ๆ ตามทางเล็ก ๆ ในสวน ไม่นานก็ถึงถนนลูกรังกว้างขนาดรถสวนทางได้ จึงเหยียบคันเร่งลงไปอีก เข็มไมล์จับที่เลขสี่สิบ รถเลยตกหลุมกระแทกกระทั้นโครม ๆ แทบพัง ต้องหักพวกมาลัยหลบหลุมที่มีเกลื่อนถนน ลำบากเหลือทนจนเจ็บแขน

ไอ้เล็กซึ่งนั่งแทบไม่ติดเบาะเกิดรำคาญขึ้นมาเลยแนะยังกับอาจารย์ “ขับช้าเกินไปทำให้ล้อตกหลุมปืนลูกคลื่นรถกระเด้งกระดอน ต้องให้เร็วหน่อยแบบกระโดดข้ามลูกคลื่นจะได้ถึงบ้านเร็ว ๆ “

“กลัวรถพังว่ะ” ผมบอก ยังหักพวกมาลัยหลบไปมาอยู่ แต่คิดได้ว่า น่าจะลองเชื่อมันดู “มึงนั่งให้ดี”ผมสั่งไอ้เล็กเลยขยับตั้งท่าและช่วยมองทางข้างหน้า ที่ไฟรถส่องถึงแบบช่วยกันผมก็เลยเหยียบให้เข็มไมล์ขึ้นถึง แปดสิบ [...]]]> ขับรถชนแมวดำเต็มแรงจนล้อหน้าสั่นถึงพวงมาลัย หากไม่ต่ายมันก็ต้องชักกระแด๊กๆ
อยู่ตรงนั้นไปไหน ไม่รอกแน่ แต่ไม่น่าเชื่อ รถเลยไปตั้งไกลมันยังมาร้องแง้วๆ ที่ท้ายรถได้น่าฉงน

คืนนั้นผมกับไอ้เล็กขับรถกระบะไปช่วยงานศพพ่อของเพื่อนในสวนใกล้ตีนเขาสระบาปโน่น
อยู่นอกเมืองสิบกิโลเมตร ถ้าเป็นถนนลาดยางก็ไม่ไกลเท่าไร
แต่ถนนเข้าหมู่บ้านเป็นลูกรังราวห้ากิโลเมตร นี่ซิแย่หน่อย
ยิ่งหน้าฝนจะเป็นหลุมเป็นบ่อมีน้ำขังเฉอะแฉะ ต้องขับช้าเหมือนเต่าคลาน
วิ่งรถเป็นชั่วโมงจึงจะถึง หนึ่งทุ่มรถมาจอดใต้ต้นไม้ที่บ้านงาน
เพื่อนออกมาต้อนรับเชิญให้ไปนั่งเก้าอี้ที่จัดไว้

เราคุยกันได้นิดหน่อยก็มีแขกทยอยกันมา เพื่อนเลยปลีกตัวไปต้อนรับ

มาถึงตอนแรก เห็นผู้คนในงานไม่มากนัก
คิดว่าคืนแรกคนยังน้อยกระมัง แต่ที่ไหนได้
มองไปข้างหลังบ้านมีมอเตอร์ไซต์จอดเรียงกันเป็นตับหลายสิบคัน
ในสวนหลังบ้านมีไฟฟ้าติดตามต้นทุเรียนหลายดวงสว่างไสว
ผู้คนกำลังก้มหน้าทำอะไรอยู่เป็นกลุ่มด้วยความสงสัยจึงชวนไอ้เล็กไปดูกันอย่างอยากรู้

พอไปถึงต้องร้องอ้าว เขามีการละเล่นได้เสียแบบเจ็บ ๆ คัน ๆ
นั่นเอง วงนี้ไฮโล วงนั้นปูปลา วงโน้นไพ่สามกอง โน่นก็ไพ่อีกวง
กำลังสนุกกันสุดเหวี่ยง

ดีเหมือนกัน เอาไอ้นี้เป็นสิ่งบันเทิงแทนลิเกหรือหนังกลางแปลง
แสดงในงานซะเลย เจ้าภาพจะได้วุ่นเลี้ยงดูปูผ้าไม่มีเวลาเศร้าโศกเสียใจ
งานศพสมัยนี้ไม่มีใครร้องไห้อาลัยกันแล้ว กว่าจะหมดงานก็เหนื่อยจนลืมเศร้า
และไหนจะกลัวเงินไม่พอใช้ในงานอีก ได้ค่าต๋งจากการเล่นบ้างมันก็ดีนะ
ไม่ต้องมีคำว่า คนตายขายคนเป็น ไงล่ะ

พอดีพระท่านมาสวด ผมจึงชวนเล็กเข้าไปนั่งไหว้พระ
มีคนมานั่งรวมกันสักยี่สิบคนได้ นอกนั้นเขาเดินเลยไปดูกีฬาผันเงินกันหลายคน
ราวครึ่งชั่วโมงพระสวดเสร็จก็กลับวัด
ทางเจ้าภาพจะรีบเอาอาหารหวานคาวมาเลี้ยงแขกที่มาในงาน มีข้าวต้ม เครื่อง หมู
กุ้ง ผัก ส่วนของหวานเป็นถั่วต้มน้ำตาล และลอดช่อง
ได้กินกันอย่างอิ่มหนำสำราญใจ กินเสร็จก็แยกย้ายกลับบ้านใครบ้านเขา

ผมอยู่เป็นเพื่อนเจ้าภาพอีกสักพัก
เห็นว่าจะดึกมากไปก็เลยลากลับ และตั้งใจจะมาอีกในคืนพรุ่งนี้ สี่ทุ่มพอดี
ผมขับออกไปช้า ๆ ตามทางเล็ก ๆ ในสวน ไม่นานก็ถึงถนนลูกรังกว้างขนาดรถสวนทางได้
จึงเหยียบคันเร่งลงไปอีก เข็มไมล์จับที่เลขสี่สิบ
รถเลยตกหลุมกระแทกกระทั้นโครม ๆ แทบพัง ต้องหักพวกมาลัยหลบหลุมที่มีเกลื่อนถนน
ลำบากเหลือทนจนเจ็บแขน

ไอ้เล็กซึ่งนั่งแทบไม่ติดเบาะเกิดรำคาญขึ้นมาเลยแนะยังกับอาจารย์
“ขับช้าเกินไปทำให้ล้อตกหลุมปืนลูกคลื่นรถกระเด้งกระดอน
ต้องให้เร็วหน่อยแบบกระโดดข้ามลูกคลื่นจะได้ถึงบ้านเร็ว ๆ “

“กลัวรถพังว่ะ” ผมบอก ยังหักพวกมาลัยหลบไปมาอยู่ แต่คิดได้ว่า
น่าจะลองเชื่อมันดู “มึงนั่งให้ดี”ผมสั่งไอ้เล็กเลยขยับตั้งท่าและช่วยมองทางข้างหน้า
ที่ไฟรถส่องถึงแบบช่วยกันผมก็เลยเหยียบให้เข็มไมล์ขึ้นถึง แปดสิบ รถวิ่งได้เรียบ
ตามที่มันบอกนึกชมเชยมันอยู่ในใจ คนไม่เคยมีรถแต่รู้ดี เนื่องจากนั่งไปไหนมาไหนบ่อยนั่นเอง

ถนนสองข้างทางเป็นป่าไม้เบญจพรรณที่ชาวสวนเหลือไว้พรางตกคนตามริมถนน
บางต้นก็สูงลิบ บางต้นต่ำดำพรืดไปทั่ว ส่วนภายในเป็นสวนผลไม้สุดหูสุดตา
หาบ้านคนไม่พบ ตามถนนจึงมืดตื๋อเปลี่ยวจนน่ากลัว ดึกด้วย แล้วไม่มีรถสวนทางเลย
และรถตามหลังก็ไม่มี หากรถเสียแถวนี้ล่ะ ก็ อุ๊ย..เสียว

ผมขับอย่างตั้งใจ พยายามมองไกลเข้าไว้
เผื่อเห็นหลุมใหญ่จะได้หลบทัน ไม่เช่นนั้นรถอาจพังเอาได้
เงินไม่ค่อยมีซ่อมซะด้วย “เฮ้ย…แมวดำ”
ไอ้เล็กตกใจชี้มือให้ดูกลางถนนที่ไฟส่องไปกระทบพอดี ผมเห็นพร้อมกับมัน
“เห็นแล้ว” ผมบอก รีบถอนคันเร่งมือจับพวกมาลัยรถแน่น
จะหลบข้างทางหรือเบรกเต็มที่ดี เห็นมันยืนจ้องมองสู้แสงไฟ สายตาแวววาว
เขียวปั้ดเหมือนอาฆาตแค้น ผมถอนคันเร่งแล้วบีบแตรไล่
แต่มันยังคงยืนจังก้าจ้องเขม็ง ผมตัดสินใจไม่ถูก รถพุ่งเข้าหามันเกือบถึงตัว
“อย่าหลบ ชนเลย ! ไอ้เล็กร้องลั่น” ผมทำตาม
เพราะถ้าหลบก็มีหวังคว่ำลงข้างทางแน่ กะว่าจะเฉี่ยวเฉียดตัวมันไป
กลัวบาปซีครับ แต่แล้วผมก็ต้องผวา เพราะมันกลับกระโจน เข้าใส่รถ
เสียงชนดังโครม ล้อหน้าสั่นถึงพวงมาลัยจน มือรู้สึกได้อย่างชัดเจน
แสดงว่าชนเจ้าแมวดำเต็มที่ แบบนี้ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต
เล่นเอาต้องรีบมองกระจกส่องหลังดูว่าเป็นอย่างไร แต่มืดมองไม่เห็นอะไร
จึงขับต่อไปให้ถึงบ้านเร็ว ๆ

“เสือกไม่ข้ามทางม้าลายดีนัก ตายเสียได้ก็ดี”
ไอ้เล็กพูดเป็นเชิงกระเซ้าคลาดเครียด “เราก็พยายามหลบแล้วเชียว
ดันกระโดดใส่ทำเก่ง มาโทษกันไม่ได้นะ” ผมว่าอย่างไม่สบายใจนัก
ทับแมวตายบาปหรือเปล่าไม่รู้ ขับรถไปได้สักพักเดียว
ไอ้เล็กเกิดปวดฉี่ขึ้นมาอย่างสุดกลั้น “จอดหน่อย โว้ยปวดฉี่”

“ดีเหมือนกัน จะได้ดูรถบุบหรือเปล่า” ผมเห็นด้วย
ชะลอจอดข้างทางรีบไปดูรถก่อนอื่น ปรากฏว่าไม่มีร้อยบุบสลายเลยต้องโดน ล้อรถแน่
ๆ ไอ้เล็กก็เลยไปยืนยิงกระต่ายข้างถนนใกล้น่ารถ ผมถือโอกาสยิงบ้าง
ป่ามืดจนน่ากลัว ยิงกระต่ายยังไม่ทันเสร็จดีก็ต้องสะดุ้งสุดตัว

“แม้ว ๆ “ เสียงร้องชวนตระหนกที่ท้ายรถ
เล่นเอาฉี่หดทั้งสองคนต่าง รีบหันไปมองตามเสียงโดยอัตโนมัติ
ไอ้เล็กใจกล้าไปหาดูที่ท้ายรถ
ผมตามหลังมองหาอีกคนอย่างไม่เชื่อว่าแมวอะไรจะมาอยู่ท้ายรถได้
หากันทั่วคันรถไม่พบ ไม่เจอ คิดว่าหูแว่วไปเองเลย ชวนกันขึ้นรถไปนั่งเรียบร้อย
ผมกำลังจะสตาร์ทเครื่อง ต้องสะดุ้งสุดตัว อีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงร้องอีก
“แง้ว ๆ “ เสียงดังที่ท้ายรถแรกกว่าเก่า
และดังบาดหัวใจทำเอาขนลุกขนพองเสียวสันหลังวูบ ทำเอาเจ้าเล็กบ้าดีเดือด
เปิดประตูพรวดพราดออกไปดูทางท้ายกระบะ อีกหน

“ปิดกระจกรถ ขับออกไปเร็ว ๆ “ ไอ้เล็กเสียงสั่น
เมื่อกลับมานั่งที่เดิม “แมวผีแน่ ๆ มันนั่งร้องอยู่บนรถ
ตอนท้ายกระบะนั่นแหละ”

ผมไม่รีรอติดเครื่องได้ยัดเกียร์เหยียบคันเร่งจมจนล้อตะกุยดินปลิวว่อน
ก็จะบินได้ด้วยซ้ำ จนออกถนนใหญ่ จึงหายใจโล่งอก เมื่อหันไปดูท้ายรถ
เห็นว่างเปล่า อีกไม่นานก็คงถึงบ้านอย่างปลอดภัย

ไอ้เล็กกับผมเห็นตรงกันว่า แมวผี แน่นอน

แน่นอน !! สิ่งหนึ่งซึ่งสถาบันระดับอุดมศึกษาจะขาดเสียมิได้ นั่นก็คือ“พิธีรับน้องใหม่” ถ้าจะพูดไปแล้วมหาวิทยาลัยที่ข้าพเจ้าร่ำเรียนนั้นก็มีชื่อเสียงพอสมควรไม่แพ้สถาบันแห่งอื่น ๆ ในเรื่องพิธีที่ว่านี้ มันเป็นภาพที่ติดตา ตรึงใจและประทับใจจนตายก็ว่าได้ เพราะชีวิตนี้คงจะมีเหตุการณ์เช่นนี้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นตามปกติทั่วไปสถาบันต่าง ๆ เขาก็จะมีพิธี รับน้องใหม่ของมหาวิทยาลัยแต่เมื่อมาอยู่ประจำหอพักก็จะมีเพิ่มขึ้นมาอีก 1 พิธี นั่นก็คือ “รับน้องหอ”

และเจ้าพิธีที่ว่านี้แหละที่ได้คาดคั้นเอาน้ำตาหลายต่อหลายหยดออกมาจากเบ้าตาของนักศึกษาปีที่ 1 มาก็หลายต่อหลายคนแล้วคืนแรกของการเป็นนักศึกษาประจำหอพักมันช่างน่าตื่นเต้นเสียนี่กระไร นับตั้งแต่ย่างก้าวแรกที่เหยียบเข้าไปในรั้วของมหาวิทยาลัยตึกเรียนเป็นหลังสักประมาณ 2 – 3 อาคารเรียน ห้องสมุด ห้องอาหาร ห้องธุรการ

ห้องพักอาจารย์ผู้สอนหรือแม้กระทั่งหอพักบางส่วนที่อาศัยอยู่ชั้นบนของอาคารเรียนอันรวม อยู่ในบริเวณเรียนแห่งนั้นอาจารย์ที่กำลังสอนหนังสือ นักศึกษารุ่นพี่ที่เดินขวักไขว่ไปมาในบริเวณนั้น ทุกคนต่างมองมายังน้องใหม่อย่างเราด้วยอากัปกิริยาต่างกันหลายรูปแบบบ้างก็เชื้อเชิญยิ้มให้อย่างเป็นมิตร บ้างก็ทำเฉยเมยบ้างก็วางก้ามว่าข้านี่แหละรุ่นพี่อย่าแหยมนะ มิหนำซ้ำบางคนก็ทำหน้าตาดุ ๆใส่น้องใหม่เพื่อ เป็นการตัดไม้ข่มนามแต่เนิ่น ๆนั่นเองน้องใหม่ทุกคนไม่มีใครสามารถหยั่งรู้ถึงขะตากรรมของตัวเองว่า คืนนี้เราจะถูกปฏิบัติการจากรุ่นพี่อย่างไรบ้างในระยะสองสามคืนแรกพวกรุ่นพี่ยังคงปล่อยให้รุ่นน้องปี1 ตายใจก่อน โดยยังไม่เริ่มปฏิบัติการแต่อย่างใดเพียงแต่ให้พวกรุ่นน้องทุกคนได้ม่เวลาทำความรู้จักคุ้นเคยกัน เสียก่อนฉะนั้นน้องใหม่ทุกคนก็ยังเย็นใจว่าไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติอะไรเกิดขึ้นและสิ่งหนึ่งที่จะขาดเสียมิได้ก็คือ นักศึกษามักจะมารวมตัวกันที่ห้องโถงนั่งเล่นเพื่อดูโทรทัศน์ซึ่งจะอยู่ตรงกลางระหว่างปีกอาคาร 2 ปีกที่แยกออกไปเป็นห้องพักของนักศึกษาหญิงในแต่ละชั้น

กิจวัตรประจำของพวกเราเด็กใหม่ปี 1ก็คือเข้าก็แต่งตัวไปเรียนหนังสือโดยการถีบพาหนะคู่ใจอันได้แก่ รถจักรยานบ้างก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์ บางคนก็ใช้วิธีเดินหอพักหญิงสองอาคารนี้ตั้งอยู่ค่อนข้างห่างจากอาคารเรียน พอควรซึ่งถ้าจะรวมอาณาบริเวณของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็นับได้ว่ามีอาณาเขตกว้างขวางพอสมควร

ทั้งนี้เพราะว่าเป็นเขตพระราชฐานเก่าแก่เมื่อครั้งสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ตลอดแนวทางเดินสองข้างทางจะปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใหญ่หลายต้นอันนำมาซึ่งความร่มรื่น แก่ผู้ใช้ทางเดินสัญจรไปมา [...]]]> ชีวิตสมัยเป็นนักศึกษาปีแรกนั้นมันช่างเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกหลากหลายมีทั้งความสุขสนุกสนาน
ทุกข์เศร้าเคล้าน้ำตา เหงาหงอยและตื่นเต้น !!!โดยเฉพาะชีวิตนักศึกษาที่ต้องอยู่ประรจำหอพักในมหาวิทยาลัยหรือ
เรียกสั้น ๆ ว่า“เด็กหอ”นั้นอย่าให้บอกเลยว่ามันส์ขนาดไหนสถาบันที่เป็นแหล่งประสิทธิ์ประสาทวิชาให้ข้าพเจ้าโดยการ
ใช้ชีวิตเป็นเวลา4 ปีเต็ม ๆ นั้นตั้งอยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพ ฯเท่าใดนัก ระยะทางในราวประมาณ 50กว่ากิโลเมตร
นั่งรถบัสจากสถานีขนส่งสายใต้ก็ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงเศษถ้าขับรถส่วนตัวไปเองก็คงจะไม่เกิน 1ชั่วโมงเพื่อ
บรรลุถึงเป้าหมายในชีวิตของความเป็นนักศึกษา นั่นก็คือการรับพระราชทานปริญญาบัตรจากพระหัตถ์ของ
พระบาทสมด็จพระเจ้าอยู่หัวเมื่อสำเร็จการศึกษาในขั้นปริญญาตรีแล้วนั่นเอง

แน่นอน !! สิ่งหนึ่งซึ่งสถาบันระดับอุดมศึกษาจะขาดเสียมิได้ นั่นก็คือ“พิธีรับน้องใหม่”
ถ้าจะพูดไปแล้วมหาวิทยาลัยที่ข้าพเจ้าร่ำเรียนนั้นก็มีชื่อเสียงพอสมควรไม่แพ้สถาบันแห่งอื่น
ๆ ในเรื่องพิธีที่ว่านี้ มันเป็นภาพที่ติดตา ตรึงใจและประทับใจจนตายก็ว่าได้
เพราะชีวิตนี้คงจะมีเหตุการณ์เช่นนี้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นตามปกติทั่วไปสถาบันต่าง ๆ เขาก็จะมีพิธี
รับน้องใหม่ของมหาวิทยาลัยแต่เมื่อมาอยู่ประจำหอพักก็จะมีเพิ่มขึ้นมาอีก 1 พิธี นั่นก็คือ “รับน้องหอ”

และเจ้าพิธีที่ว่านี้แหละที่ได้คาดคั้นเอาน้ำตาหลายต่อหลายหยดออกมาจากเบ้าตาของนักศึกษาปีที่
1 มาก็หลายต่อหลายคนแล้วคืนแรกของการเป็นนักศึกษาประจำหอพักมันช่างน่าตื่นเต้นเสียนี่กระไร
นับตั้งแต่ย่างก้าวแรกที่เหยียบเข้าไปในรั้วของมหาวิทยาลัยตึกเรียนเป็นหลังสักประมาณ 2 – 3 อาคารเรียน
ห้องสมุด ห้องอาหาร ห้องธุรการ

ห้องพักอาจารย์ผู้สอนหรือแม้กระทั่งหอพักบางส่วนที่อาศัยอยู่ชั้นบนของอาคารเรียนอันรวม
อยู่ในบริเวณเรียนแห่งนั้นอาจารย์ที่กำลังสอนหนังสือ นักศึกษารุ่นพี่ที่เดินขวักไขว่ไปมาในบริเวณนั้น
ทุกคนต่างมองมายังน้องใหม่อย่างเราด้วยอากัปกิริยาต่างกันหลายรูปแบบบ้างก็เชื้อเชิญยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
บ้างก็ทำเฉยเมยบ้างก็วางก้ามว่าข้านี่แหละรุ่นพี่อย่าแหยมนะ มิหนำซ้ำบางคนก็ทำหน้าตาดุ ๆใส่น้องใหม่เพื่อ
เป็นการตัดไม้ข่มนามแต่เนิ่น ๆนั่นเองน้องใหม่ทุกคนไม่มีใครสามารถหยั่งรู้ถึงขะตากรรมของตัวเองว่า
คืนนี้เราจะถูกปฏิบัติการจากรุ่นพี่อย่างไรบ้างในระยะสองสามคืนแรกพวกรุ่นพี่ยังคงปล่อยให้รุ่นน้องปี1
ตายใจก่อน โดยยังไม่เริ่มปฏิบัติการแต่อย่างใดเพียงแต่ให้พวกรุ่นน้องทุกคนได้ม่เวลาทำความรู้จักคุ้นเคยกัน
เสียก่อนฉะนั้นน้องใหม่ทุกคนก็ยังเย็นใจว่าไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติอะไรเกิดขึ้นและสิ่งหนึ่งที่จะขาดเสียมิได้ก็คือ
นักศึกษามักจะมารวมตัวกันที่ห้องโถงนั่งเล่นเพื่อดูโทรทัศน์ซึ่งจะอยู่ตรงกลางระหว่างปีกอาคาร
2 ปีกที่แยกออกไปเป็นห้องพักของนักศึกษาหญิงในแต่ละชั้น

กิจวัตรประจำของพวกเราเด็กใหม่ปี 1ก็คือเข้าก็แต่งตัวไปเรียนหนังสือโดยการถีบพาหนะคู่ใจอันได้แก่
รถจักรยานบ้างก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์ บางคนก็ใช้วิธีเดินหอพักหญิงสองอาคารนี้ตั้งอยู่ค่อนข้างห่างจากอาคารเรียน
พอควรซึ่งถ้าจะรวมอาณาบริเวณของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็นับได้ว่ามีอาณาเขตกว้างขวางพอสมควร

ทั้งนี้เพราะว่าเป็นเขตพระราชฐานเก่าแก่เมื่อครั้งสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว
ตลอดแนวทางเดินสองข้างทางจะปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใหญ่หลายต้นอันนำมาซึ่งความร่มรื่น
แก่ผู้ใช้ทางเดินสัญจรไปมา ในสมัยแรก ๆ จึงยังมีอาคารเรียนเพียง 2 – 3อาคารเท่านั้น หอพักหญิงก็มีจำนวนน้อย
ประมาณ 2 อาคารเช่นกันถ้าต้องการเดินไปอาคารเรียนพวกเรามักจะนิยมเดินเลาะไปตามถนนใหญ่เรื่อย ๆ
มาจนถึงบริเวณที่เป็นสระน้ำกว้างใหญ่ซึ่งปกคลุมไปด้วยพืชพันธุ์ไม้ต่าง ๆ นานา
ทางลัดที่ใช้กันก็คือสะพานข้ามเชื่อมโยงระหว่างบริเวณอาคารเรียนติดต่อกับทางเดินไปยังหอพัก
ระยะทางจึงค่อนข้างเปลี่ยวในยามค่ำคืน และจะสดชื่นมากในยามเข้าอย่างไรก็ตาม
นักศึกษามักจะนิยมพักครึ่งทางโดยนั่งคุยกันริมสระน้ำซึ่งจะมีเก้าอี้นั่งเล่นเรียงรายอยู่รอบๆ เป็นจุดไปและมักจะ
มีเรื่องเล่าขานต่อ ๆ กันมาหลายยุคหลายรุ่นนักศึกษาว่าบริเวณทางเดินแห่งนี้เป็นบริเวณที่น่ากลัวมากในยามค่ำคืน
เพราะว่าจะมีคนเห็นอะไรที่แปลก ๆโดยไม่คาดฝันเสมอโดยเฉพาะในเวลายามวิกาลถ้าใครที่มี
ความจำเป็นจะต้องใช้เส้นทางนั้นเดินกลับไปยังหอพักเพียงคนเดียวแล้วก็คงจะต้องจ้ำอ้าวๆ เพื่อให้ถึงทีหมายเร็ว ๆ
ในขณะที่เดินไปถ้าเกิดมีเสียงอไรดังขึ้นมานิดหนึ่งซึ่งอาจจะเป็นเสียงของจ๊ะกจั่นเรไร
ถ้าไม่รวบรวมสติให้ดี ๆ ก็คงได้ตกใจหัวโกร๊นเป็นแน่มิหนำซ้ำอุปทานก็เล่นเอาคนเดินเหงื่อท่วมตัวได้เหมือนกัน ทั้ง ๆ
ที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนเลยเรียกว่าแทบจะอยู่กลางทุ่งนาที่มีลมพัดโชยมากระทบตัวตลอดเวลาฉะนั้นพวกเราน้องใหม่
จึงนิยามแฟชั่นไปไหนมาไหนกันเป็นกลุ่มแบบเลือดสุพรรณ ฯนับวันเรื่องประเภทนี้กิยิ่งเริ่มหนาหูและเป็นที่กล่าวขาน
มากขึ้นในกลุ่มอาจารย์และนักศึกษาบ้างก็เล่าว่าในหอพักนักศึกษาขายบ่อยครั้งในยามดึกบางคนมักจะพบเห็นผู้หญิง
แต่งตัวในชุดไทยเดินปรากฏกายให้เห็นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มสวยงาม และทักทายแต่ถ้าโชคร้ายก็อาจจะมาในรูปร่าง
น่ากลัวน่าเกลียดบางครั้งก็เป็นหญิงชราหรือชาวนา และหลายครั้งก็มาในรูปแบบของการหลอกหลอน
นั่นคือการปรากฏกายเพียงท่อนบนของร่างกาย ในกระจกเงาที่เราใช้แต่งตัวในห้องพักสิ่งเหล่านี้ยังไม่มีใครสามารถพิสูจน์
ได้ว่าเป็นจริงรึเปล่าเมื่อวันเวลาผ่านไปจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปีเรื่องเช่นนี้ก็ยิ่งมีมากขึ้นเป็นทวีคูณ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่หอหญิงจะนิยมการเล่นผีถ้วยแก้วมากแต่ก็ต้องนั่งจับกลุ่มกันเพราะความกลัว
บางคนก็เล่าว่าในเวลากลางคืนมักจะได้ยินเสียงดนตรีไทยเมื่อเสียงเริ่มชัดเจนและใกล้เข้ามาก็ทนไม่ไหวสงสัยนักว่า
ใครหนอมานั่งเล่นเพลงไทยเดิมในยามวิกาลเงียบสงัดเช่นนี้

หนักเข้าความอยากรู้อยากเห็นทำให้ตื่นขึ้นมากลางดึกเดินออกจากห้องพักไปตามเสียงเพลง
ครั้นพอมาถึงห้องนั่งดูทีวีก็แทบช็อคหมดสติ ยืนตัวแข็งนิ่งอยู่กับที่เพราะภาพที่ปรากฏต่อตาก็คือสตรีหลายนางแต่ง
ชุดไทยเดิมนั่งพับเพียบบรรเลงเพลงไทยปี่พาทย์มโหรี แค่ได้ยินคำเล่าขานเพียงเท่านั้น
ข้าพเจ้ายังขนลุกซู่เลยถ้าต้องประสบกับตัวเองก็ยังเดาไม่ออกว่าจะรู้สึกเช่นไรเรื่องประเภทนี้เรามักจะได้รับฟังคำถ่ายทอดจาก
รุ่นพี่หลายต่อหลายคนจนกระทั่งมีความรู้สึกกลัว และไม่กล้าไปไหนมาไหนคนเดียวใหม่ ๆ
ก็ต้องปลุกเพื่อนร่วมห้องกลางดึกทุกครั้งเวลาจะไปห้องน้ำกลางคืน
แล้วก็ให้ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องน้ำจนกว่าจะเสร็จภารกิจ

การรับน้องหอจะมีเป็นประจำทุกคืนไม่มีการยกเว้น รุ่นพี่ปี 2, 3 และ 4
จะมีตัวแทนซึ่งเรียกกันว่า “ว้ากเก้อร์” มายืนตะโกนเสียงดัง ๆ ขู่บังคับให้รุ่นน้องปี 1 กระทำในสิ่งที่ตนต้องการให้ทำ
ฉะนั้นถ้าใครที่มีหน้าตาสวยน่ารักหรือหล่อเหลาหน่อยก็จะถูกเรียกออกมาซ่อมเดี่ยวบ่อยๆ แทบทุกคืน การรับน้องใหม่หรือ
“การซ่อมน้อง” จะคล้าย ๆกันทุกปีเพียงแต่ว่าว้ากเก้อร์ในแต่ละปีจะเปลี่ยนโฉมหน้าไปเท่านั้นเอง
ใครที่แก่นแก้วหรือเป็นจอมซ่าส์ในหมู่เพื่อนฝูงก็จะถูกพวกรุ่นพี่คอยจับตาเพ่งเล็งเป็นพิเศษ
บ้างก็ให้กระโดดลงไปในสระน้ำทั้ง ๆ ที่ว่ายน้ำไม่เป็น ให้ทำท่าประหลาด ๆเพื่อเรียกเสียงฮาจากเพื่อน ๆ
นักศึกษาบางคนที่ไม่เคยได้พบเห็นการกระทำที่รุนแรงทนไม่ไหวถึงกับปล่อยโฮร้องไห้ออกมาดังๆ
ก็มียิ่งร้องไห้ก็จะยิ่งถูกขู่ตะคอกมากขึ้นหนทางเดียวที่ทำกันในหมู่พวกเราก็คือนั่งปรับทุกข์และด่าพวกรุ่นพี่ลับหลังทุกคืน

ในบรรดานักศึกษาปี 1ทั้งหมดพวกเราทุกคนต่างพากันอิจฉาเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งมาก “ก้อย”
เป็นเด็กขี้โรคมีโรคประจำตัวคือปวดท้องอย่างรุนแรงเนื่องจากเป็นโรคกระเพาะอาหารรื้อรัง
ดังนั้นก้อยจึงถูกยกเว้นไม่ต้องถูกซ่อมน้องใหม่ทุกคืนแต่ก็ต้องนอนพักอยู่ในห้องนอนเพียงลำพังคนเดียวทุกคืนเช่นกัน
พวกเราบางครั้งที่เบื่อหน่ายกับพิธีการรับน้องก็พลอยอยากจะเป็นก้อยบ้างแต่พอคิดว่าจะต้องนอนอยู่ในห้องพักคนเดียว
ก็ขยาดเหมือนกันเพราะเกรงว่าจะพบกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญในยามวิกาลแหม…มันก็ได้อย่างเสียอย่างอีกนั่นแหละ
และแล้วในคืนหนึ่ง เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นในขณะที่รุ่นพี่ว้ากเก้อร์กำลังตะโกนซ่อมน้องอยู่ทุก ๆ
คนกำลังร้องเพลงเชียร์และเพลงมหาวิทยาลัย ฉับพลัน สายตาทุก ๆคู่ก็จ้องมองไปยังจุดหมายเดียวกันนั้นคือ
ก้อยซึ่งวิ่งร้องไห้กระหืดกระหอบลงมาจากห้องนอนชั้นสูงสุดของอาคารหอพักลงมายังชั้นล่างที่พวกเราชุมนุมกันอยู่
ด้วยท่าทางหวาดกลัว ประกอบกับก้อยะเป็นคนเจ้าเนื้อ ตัวกลม ฉะนั้นกว่าจะวิ่งจากชั้น 4ลงมาชั้นล่างก็เล่นเอาเหงื่อ
ตกหอบแฮ่ก ๆ ก้อยละล่ำละลักเล่าว่าขณะกำลังเคลิ้มครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่นั้นได้เห็นหญิงชราคนหนึ่งใส่ชุดไทยเดินเข้ามา
นั่งบนเตียงข้างใบหน้าของหญิงชราคนนั้นเฉยเมยไม่ยิ้มแย้มเลยในขณะที่เอ่ยปากถามไถ่อาการเจ็บป่วยของก้อย

“เป็นไงบ้าง….รู้สึกอาการดีขึ้นบ้างไหม?” ทั้ง ๆที่อยู่ในสภาพเหมือนฝันนั้นเอง ก้อยก็ตอบหญิงชราคน
นั้นว่า“ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” ในใจก็ให้สงสัยเป็นยิ่งนักว่าหญิงชราแก่ ๆคนนี้เป็นใครกันหนอ แล้วเข้ามาในห้องนี้ตอนไหนกัน
แต่มิทันที่ก้อยจะอ้าปากถามหญิงคนนั้นในข้อกังขาใด ๆทันใดนั้นหญิงขราคนนั้นก็ทำหน้าแสยะยิ้มแบบมีเลศนัยพร้อมทั้ง
โต้ตอบกลับมาอันเป็นต้นเหตุที่ทำใสห้ตนต้องวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตว่า “นึกว่ายังไม่ดีขึ้น …. จะได้เอาไปอยู่ด้วย”หลังจาก
เหตุการณ์นี้ได้เกิดขึ้นพวกเราก็วิตกกังวลและกลัวผีมากกว่าที่เป็นอยู่แล้ว จนกระทั่งต้องไปอาศัยอยู่มาแต่แรกและก็ได้คำตอบ
ว่าหอพักนักศึกษาหญิงแห่งนี้เคยเป็น “แดนประหาร”ในอดีตกาลมาก่อนดังนั้นจึงทำให้เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นอยู่เสมอหลัง
จากมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับก้อยแล้วพวกคณาจารย์รวมทั้งนักศึกษารุ่นพี่และน้องใหม่ต่างก็ได้ร่วมมือกันจัดทำงานทำบุญตึก
โดยนิมนต์พระสงฆ์มาสวดทำบุญให้กับดวงวิญญาณเหล่าสนั้นที่ยีงไม่ได้ไปผุดไปเกิดอย่าได้มาหลอกหลอนกันอีกเลยและ
ขออุทิศผล บุญกุศลแด่ดวงวิญญาณทุกดวงรวมทั้งขอให้พวกเราทุกคน ได้พักอาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้อย่างสุขสบายและ
ปลอดภัยร่มเย็นเป็นสุข ตลอดระยะเวลาที่มาใช้ชีวิตร่วมกัน ณ ที่แห่งนั้นด้วยดูเหมือนว่าจะได้ผล หลังจากการทำบุญตึก
แล้วพวกเราขาวหอก็ไม่มีใครได้พบกับเหตุการณ์ประหลาดอีกเลยก็ขออนุโมทนาแผ่ส่วนกุศลแด่ดวงวิญญาณทุก ๆ ดวง
และขอขอบคุณที่ตลอดเวลาตัวของข้าพเจ้านี้มิได้มีโอกาสเห็นเลย ….และก็ไม่คิดว่าอยากที่จะพบกับ ท่านเหล่านั้นด้วยเพราะ
ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วข้าพเจ้าก็เกรงว่าตัวเองอาจจะหัวโกร๋นก่อนจะสำเร็จการศึกษาก็เป็นได้

บ้านหลังใหญ่ก็มีพักอยู่กันแค่ 3 คนคือผมกับพี่สาว และน้องชาย ส่วนที่ร้านค้านั้นพ่อแม่พักบ้านหลังใหญ่เป็นบ้านที่สร้างมานานแล้ว มีฝารอบขอบชิดดีหรอกครับ แต่ห้องนอนแค่ 2 ห้อง คือถ้าก้าวขึ้นบันไดพ้นประตูไปบนบ้านก็จะมองดูโล่งไปเลย

ผมมันเป็นคนชอบเที่ยวและจะกลับเข้าบ้านก็ประมาณ 6 ทุ่มตี 1 ทุกวันจึงอาสานอนข้างนอก ให้พี่สาวกับน้องชายนอนคนละห้องไป ที่ที่ผมนอนก็

อาศัยตู้เสื้อผ้ากั้นแค่นั้นเอง แต่ผมก็ไม่เคยสังเกตซักทีว่าที่ที่ผมนอนทุกๆวันมันมี กระดานตกน้ำ มันอยู่ 2 แผ่นติดกัน ด้านบนจะมองไม่เห็นต้องมองจากใต้ถุนถึง จะเห็น ซึ่งมันตรงกับที่ผมนอนพอดี ทันทีที่ผมเห็นจึงไปเล่า ให้แม่ฟังแม่แกก็มาดูและ บอกว่าไม่เคยเห็นมันเป็นเช่นนี้มาก่อน แม่จึงบอกให้ผมย้ายไปนอนที่อื่นเดี๋ยวจะมีอะไรเกิด ขึ้น เพราะแม่ผมเป็นคน ที่เชื่อเรื่องพรรค์ยังงี้อยู่มากๆเหมือนกัน ผมจึงบอกแม่ไปว่าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด จะกลัวมันทำไม”ดีซิ มาให้เห็นจะได้ขอหวย”

ผมพูดไปตามประสาของคนที่ไม่เคยเจอวันนั้น ผมกินข้าวเย็นเสร็จก็รีบอาบน้ำแต่งตัวออก จากบ้านเตร่ไปตามบ้านเพื่อนฝูง และวันนี้พิเศษหน่อย นั่งเล่นกีต้าร์กินเหล้า เคล้าเสียงเพลง ตอนแรกมี ผมกับเพื่อน 2 คน แล้วเพื่อนคนอื่นๆก็ค่อยทยอยมากันเรื่อยๆ จากวงเล็กก็เลยกลายเป็นวงใหญ่ เหล้าหมดไปเกือบโหล ผมเองตาลายไปหมด ชักได้ที่ก็เลยกลับบ้านเพราะพวกเพื่อนก็แยกย้ายกันนอนหมดแล้ว ผมกลับถึงบ้าน ประมาณตี 2 เศษๆ พอถึงบ้านก็ผลักประตูเข้าไปได้เลยเพราะบ้านผมไม่ล็อคประตู เปิดไว้รอผมน่ะแหละครับ พอถึงที่นอนก็ล้มนอนแผละทั้งชุดเพราะความเมา แต่วันนั้นถึงจะเมาแค่ไหนแต่ผมนอนไม่หลับ จิตใจมันว้าวุ่นยังไงก็ไม่รู้

เหมือนมีใครมากวน นอนไปได้ประมาณซัก นาที

ผมมีความรู้สึกว่ามีใครมาจับที่ข้อเท้า ตอนแรกผมไม่ได้คิดว่าเป็นมือ เพราะมันเย็นเหมือนน้ำแข็ง ผมร้อง”ฮื่อ” แล้วก็สะบัดเท้า แล้วก็ไม่มีอะไร แต่พอสักพัก ผมก็มีความรู้สึกเหมือนเก่าอีก [...]]]> เมื่อประมาณซัก 2 ปี ก่อนที่ผมจะเข้ารับราชการ คือในตอนนั้นพูดง่าย ๆ
ผมยังตกงานอยู่ภ็แล้วกัน ก็อาศัยข้าวพ่อแม่กินและ เทียวเตร่ไปตามประสาคน
ว่างงาน บ้านผมอยู่ในอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครราชสีมา เป็นบ้านหลังใหญ่
และมีร้านค้าอีกหลังหนึ่ง

บ้านหลังใหญ่ก็มีพักอยู่กันแค่ 3 คนคือผมกับพี่สาว และน้องชาย
ส่วนที่ร้านค้านั้นพ่อแม่พักบ้านหลังใหญ่เป็นบ้านที่สร้างมานานแล้ว
มีฝารอบขอบชิดดีหรอกครับ แต่ห้องนอนแค่ 2 ห้อง
คือถ้าก้าวขึ้นบันไดพ้นประตูไปบนบ้านก็จะมองดูโล่งไปเลย

ผมมันเป็นคนชอบเที่ยวและจะกลับเข้าบ้านก็ประมาณ 6 ทุ่มตี 1
ทุกวันจึงอาสานอนข้างนอก ให้พี่สาวกับน้องชายนอนคนละห้องไป ที่ที่ผมนอนก็

อาศัยตู้เสื้อผ้ากั้นแค่นั้นเอง แต่ผมก็ไม่เคยสังเกตซักทีว่าที่ที่ผมนอนทุกๆวันมันมี
กระดานตกน้ำ มันอยู่ 2 แผ่นติดกัน ด้านบนจะมองไม่เห็นต้องมองจากใต้ถุนถึง
จะเห็น ซึ่งมันตรงกับที่ผมนอนพอดี ทันทีที่ผมเห็นจึงไปเล่า
ให้แม่ฟังแม่แกก็มาดูและ บอกว่าไม่เคยเห็นมันเป็นเช่นนี้มาก่อน
แม่จึงบอกให้ผมย้ายไปนอนที่อื่นเดี๋ยวจะมีอะไรเกิด ขึ้น เพราะแม่ผมเป็นคน
ที่เชื่อเรื่องพรรค์ยังงี้อยู่มากๆเหมือนกัน ผมจึงบอกแม่ไปว่าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด
จะกลัวมันทำไม”ดีซิ มาให้เห็นจะได้ขอหวย”

ผมพูดไปตามประสาของคนที่ไม่เคยเจอวันนั้น
ผมกินข้าวเย็นเสร็จก็รีบอาบน้ำแต่งตัวออก จากบ้านเตร่ไปตามบ้านเพื่อนฝูง
และวันนี้พิเศษหน่อย นั่งเล่นกีต้าร์กินเหล้า เคล้าเสียงเพลง ตอนแรกมี
ผมกับเพื่อน 2 คน แล้วเพื่อนคนอื่นๆก็ค่อยทยอยมากันเรื่อยๆ
จากวงเล็กก็เลยกลายเป็นวงใหญ่ เหล้าหมดไปเกือบโหล ผมเองตาลายไปหมด
ชักได้ที่ก็เลยกลับบ้านเพราะพวกเพื่อนก็แยกย้ายกันนอนหมดแล้ว ผมกลับถึงบ้าน
ประมาณตี 2 เศษๆ พอถึงบ้านก็ผลักประตูเข้าไปได้เลยเพราะบ้านผมไม่ล็อคประตู
เปิดไว้รอผมน่ะแหละครับ พอถึงที่นอนก็ล้มนอนแผละทั้งชุดเพราะความเมา
แต่วันนั้นถึงจะเมาแค่ไหนแต่ผมนอนไม่หลับ จิตใจมันว้าวุ่นยังไงก็ไม่รู้

เหมือนมีใครมากวน นอนไปได้ประมาณซัก นาที

ผมมีความรู้สึกว่ามีใครมาจับที่ข้อเท้า ตอนแรกผมไม่ได้คิดว่าเป็นมือ
เพราะมันเย็นเหมือนน้ำแข็ง ผมร้อง”ฮื่อ” แล้วก็สะบัดเท้า แล้วก็ไม่มีอะไร
แต่พอสักพัก ผมก็มีความรู้สึกเหมือนเก่าอีก คราวนี้จับที่เก่าและกดด้วย ผมจะขยับ
เท้าหนีแต่ขยับไม่ได้มือที่จับเย็นมากและหนักน่าดู ผมจึงผงกหัวขี้นมองที่ปลายเท้าแทบช็อก
ความเมาหายเป็นปลิดทิ้งเพราะที่นั่งอยู่ปลายเท้าผมนั้นเป็นใครก็ไม่รู้แต่งกายสีดำ
ผมขาวยาวจนเกือบถึงข้อศอก ใบหน้าซีดขาว หนังติดกระดูกไม่มีเนื้อเลย มองผมเขม็ง
เห็นแค่นั้นเอง ผมก็แผดเสียงร้องออกมาเต็มที่
และยกขาอีกข้างฟาดลงเต็มเหนี่ยวที่ร่างนั้น คราวนี้เป็นโงเป็นกันละครับ
ลุกได้ก็วิ่งท่าเดียวไม่รู้ว่าชนอะไรบ้างเสียงร้องและเสียงเอะอะโวยวายทำให้พี่สาวกับน้องผมตื่นด้วย
เป็นอันว่าคืนทั้งคืนผมไม่ได้นอนเลย ต้องมาอาศัยนอนกับพ่อแม่ที่ร้านค้า
ตอนเช้าผมรู้สึกปวดที่หน้าแข้ง และหัวก็รู้สึกจะบวม
ก็คงเป็นเพราะผมเตะเจ้าปีศาจตนนั้นนั่นเอง มันคงหลบเลยไปฟัด
กับขอบเตียงเข้าให้ สำหรับที่หัวก็คงจะเป็นตู้เสื้อผ้าซึ่งเป็นตู้ไม้
เพราะตอนผมวิ่งออกมาผมรู้สึกว่าเหมือนผมชนกับอะไรสักอย่างเข้าเต็มที่เหมือนกัน
ผมต้องอาศัยนอนกับพ่อแม่หลายวัน แม้ทางแม่จะนิมนต์พระมารดน้ำมนต์บ้านและ
ทำพิธีตอกตะปูสะกดผมก็ยังไม่หายกลัวเพราะมันเป็นครั้งแรกจริงๆครับก่อนหน้าที่ผมจะเจอ
พี่ชายผมก็เจอเข้าไปเหมือนกัน แต่เพียงยืนให้เห็น เพราะ
พี่ชายผมเขาขึ้นไปบนบ้านคนเดียว พวกผมและพี่น้องนั่งดูทีวีอยู่ที่ร้านค้า
พี่ชายผมเล่าให้ฟังว่า เห็นยืนอยู่ตรงเสากลางบ้าน ซึ่งเป็นที่เปิดสวิตช์ไฟ
รูปร่างเหมือนที่ผมเล่าทุกอย่างพอพี่ชายผมจะเอื้อมไปเปิดสวิตช์ไฟมันก็มายืนให้เห็น
พี่ชายผมเป็นคนไม่กลัวอะไรอยู่แล้ว เพราะอาศัยว่าเป็นทหาร
ลูกปืนยังน่ากลัวกว่านี้อีก จึงเงื้อมมือจะต่อยมันก็หายไป
ผมยังกลัวและโมโหพี่ชายผมอยู่ทุกวันนี้ไม่หายว่า….ทำไมถึงเพิ่งมาเล่า – โธ่โว้ย!

คืนต่อมาเวลาตีสองเช่นเดิม ก็มีเหตุการณ์ทำนองเดียวกันเกิดขึ้นอีก คราวนี้เขาไม่คิดว่าเขาดูหนังสือมาก จนเพลีย เพราะเสียงนั้นดังชัดมากในความเงียบสงัด เหตุการณ์เกิดขึ้นเหมือนเดิมเปี๊ยบ จนไม่น่าเชื่อว่าจะมีใครมา เข้าห้องน้ำในลักษณะเดียวกัน ในเวลาเดียวกัน โดยบังเอิญขนาดนี้

เขาอดถามครูใหญ่ในเช้าวันรุ่งขึ้นไม่ได้ว่า ครูใหญ่ ไปห้องน้ำในเวลาตีสองหรือ เปล่าคำตอบจากครูใหญ่คือ เปล่าเลย คำตอบนี้ทำให้นักศึกษาหนุ่มขน ลุกเกรียว แต่ก็ยัง ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ อย่างนั้น โดยเฉพาะเขาเองก็เป็นคนหัวสมัยใหม่อย่างนี้

คืนที่3 นักศึกษาหนุ่มก็ตัดสินใจว่า ถ้ามีเสียงเดินอีก เขาจะออกไปดูให้ได้ว่า ใครทำเช่นนั้น หลังจากดื่มกาแฟ แก่ๆ ไปหลายแก้ว แทนที่จะตาค้าง เขากลับผลอย หลับไปง่ายๆ มาตกใจตื่นขึ้นอีกครั้งเวลาตี 2 พอดี พร้อมๆ กับ ที่ได้ยินเสียงคนเดินเช่น 2 คืนที่ผ่านมา เขากระโจนออกจากเตียงทัน ทีเปิดประตูผาง แล้วยื่นศรีษะออกไปนอกห้อง มองไปยังประตูห้องครูใหญ่ ทางเดินทั้งสองข้างและประตูห้องน้ำ เขาไม่พบใครเลย แต่น่าประหลาดเสียงนั้น ยังคงก้องเหมือนมีใครกำลังเดินผ่านเขาไปยังประตูห้องน้ำ [...]]]> ความจริงผีก็มีอะไรคล้ายๆ คนเรานี่เองเพียงแต่มักจะฝังใจในการทำอะไรสักอย่าง เพราะไม่รู้ว่าควร
จะทำอะไรต่อไป ในหอพักเก่าแก่แห่งหนึ่งในลอนดอนประเทศอังกฤษ นักศึกษาชายคนหนึ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา
เวลาตีสอง ในคืนวันหนึ่ง เพราะมีเสียงก้าวเดินหนักๆ จากห้องครูใหญ่ ทีละก้าวทีละก้าวช้าๆ ไปตามทางเดิน
ผ่านห้องของเขา ตรงไปหยุดยังห้องน้ำอีกด้านหนึ่ง นักศึกษาผู้นั้นไม่สนใจว่าเป็นเสียงอะไรเขาเข้านอนต่อทันที

คืนต่อมาเวลาตีสองเช่นเดิม ก็มีเหตุการณ์ทำนองเดียวกันเกิดขึ้นอีก คราวนี้เขาไม่คิดว่าเขาดูหนังสือมาก
จนเพลีย เพราะเสียงนั้นดังชัดมากในความเงียบสงัด เหตุการณ์เกิดขึ้นเหมือนเดิมเปี๊ยบ จนไม่น่าเชื่อว่าจะมีใครมา
เข้าห้องน้ำในลักษณะเดียวกัน ในเวลาเดียวกัน โดยบังเอิญขนาดนี้

เขาอดถามครูใหญ่ในเช้าวันรุ่งขึ้นไม่ได้ว่า ครูใหญ่
ไปห้องน้ำในเวลาตีสองหรือ เปล่าคำตอบจากครูใหญ่คือ เปล่าเลย คำตอบนี้ทำให้นักศึกษาหนุ่มขน ลุกเกรียว แต่ก็ยัง
ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ อย่างนั้น โดยเฉพาะเขาเองก็เป็นคนหัวสมัยใหม่อย่างนี้

คืนที่3 นักศึกษาหนุ่มก็ตัดสินใจว่า ถ้ามีเสียงเดินอีก เขาจะออกไปดูให้ได้ว่า ใครทำเช่นนั้น หลังจากดื่มกาแฟ
แก่ๆ ไปหลายแก้ว แทนที่จะตาค้าง เขากลับผลอย หลับไปง่ายๆ มาตกใจตื่นขึ้นอีกครั้งเวลาตี 2 พอดี พร้อมๆ กับ
ที่ได้ยินเสียงคนเดินเช่น 2 คืนที่ผ่านมา เขากระโจนออกจากเตียงทัน ทีเปิดประตูผาง แล้วยื่นศรีษะออกไปนอกห้อง
มองไปยังประตูห้องครูใหญ่ ทางเดินทั้งสองข้างและประตูห้องน้ำ เขาไม่พบใครเลย แต่น่าประหลาดเสียงนั้น
ยังคงก้องเหมือนมีใครกำลังเดินผ่านเขาไปยังประตูห้องน้ำ เหมือนเช่นเคยเสียงนั้นหยุดลงที่หน้าประตู เหมือนทุกคืน
ที่ผ่านมา ชายหนุ่มตัวชาไปหมด เขากลับเข้านอน แต่คืนนั้นทำอย่างไร ก็ไม่สามารถหลับลงได้

เช้าวันรุ่งขื้นเขาจึงพยายามไต่ถาม จากที่ต่างๆ เพื่อแสวงหาความจริง
จนพบว่าเมื่อ 14 ปีที่แล้ว มีครูใหญ่ คนหนึ่งตายในห้องน้ำ ห้องนั้น เขาฆ่าตัวตายด้วยการ
แขวนคอ !!! น่าเสียดายที่ไม่มีใครพยายามช่วยเหลือ ท่านครูใหญ่ผู้น่าสงสาร ให้หลุดพ้น
จาก วงเวียนกรรม ไม่มีใครช่วยชี้ทางออกให้ ท่านจึงยังคงต้องเดินจากห้องเดิมที่ท่านเคย
อยู่ เดินไปยังห้องน้ำด้วยฝีเท้าหนัก ๆ เพื่อพบตัวเองแขวนคออยู่ในนั้นทุกคืน… ทุกคืน
คุณคงนึกบ้างแล้วใช่ไหมว่า ถ้าเกิดจะต้องพบ กับประสบการณ์น่าขนลุกเช่นนี้ กับตัวเอง
ขึ้นมาจริงๆ คุณจะทำอย่างไร วิ่งหนี อยู่สู้ พูดกับผี หรือทำเฉยๆ น่าเสียดายที่ไม่มีใคร
เขียนคู่มือการจัดการกับผีขึ้นไว้เสียด้วย แต่ถ้ามีเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นจริงๆ วิธีง่ายๆ ก็คือ
ทำใจเย็นไว้ ตั้งสติให้ดีถ้าทำได้ แล้วอย่าลีมว่า ผีก็(เคย)เป็นคน เช่น เดียวกับเรา …