Thai Ghost

สถานีตำรวจนครบาลหลักสอง เมื่อปีพุทธศักราช 2497 ตั้งอยู่ริม คลองขุดภาษีเจริญ
ฝั่งตรงข้ามมีวัดเก่าแก่อยู่วัดหนึ่งชื่อวัดม่วง อยู่ใน เขตอำเภอหนองแขม
การคมนาคม มีอยู่ทางเดียวคือคลองทีว่านี้
จะไปไหนมาไหนก็ต้องใช้เรีอเป็นพาหนะจะติดต่อราชการที่อำเภอ
ต้องใช้เรือพายหรือเรือแจวก็ประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าจะถึง ถ้าไปหาหมอที่
สุขศาลาบางแค ก็ประมาณ 3 ชั่วโมง ไม่ต้อง พูดถึงโรงพยาบาลศิริราช ซึ่งต้องเข้า
คลองเล็กคลองน้อย เพื่อไปออกแม่น้ำ เจ้าพระยากว่าจะถึงก็เป็นวัน ชาวบ้าน

สวัสดิ์ เพิ่งเริ่มเข้าทำงานเป็นนักข่าวของนิตยสารฉบับหนึ่งได้ไม่นาน
และงานชิ้นแรกที่ต้องออกไปต่างจังหวัดคือ สารคดีแหล่งท่องเที่ยวทางภาคอีสาน
สวัสดิ์ รู้สึกดีใจมากที่เขาได้ทำงานชิ้นนี้ แต่ว่าเขาต้องเดินทาง
ตามกลุ่มผู้ร่วมงานไปเป็นคนสุดท้าย เพราะเขาติดงานสำคัญอยู่
……วันนี้ สวัสดิ์ เดินทางไปถึงนั้นเขาตามหา
เพื่อนร่วมงานไม่พบและก็ดึกมากแล้ว ดังนั้น เขาจึงเข้าพักในโรงแรมเล็กๆ

แห่งหนึ่งใกล้กับสถานี บขส.

ชีวิตการศึกษาระดับอุดมศึกษา ในมหาวิทยาลัยนั้น
เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อของการสู้และดำเนินชิวิตที่ถูกต้องในสังคมทีเดียว
มันมีทั้งสุขและทุกข์ สมหวัง และไม่สมหวัง ยามทุกข์คือ สอบตก
ทำหน่วยกิตไม่ครบตามระเบียบหลักการศึกษาที่วางไว้ หรือทุกข์อีตอนดูหนังสือสอบ
ส่วนสุขนั้นก็คงจะได้แก่
สอบผ่านได้รับปริญญาเป็นเกียรติแก่ตัวเองและวงศ์ตระกูล
นั่นแหละแต่อย่างไรก็ตาม ประสบการณ์ต่าง ๆ
นานาที่เกิดมาไม่เคยพบพานก็จะหลั่งไหลมาทดสอบธาตุแท้ ของผู้ที่เข้าสู่ภาย

ในรั้วมหาวิทยาลัย
ประสบการณ์สอนให้ทำตัวได้ทั้งดีและเลวก็ต้องใช้ดุลพินิจวิจารณญาณเลือกเอามาปฏิบัติ

ให้มันสมกับคำว่า ปัญญาชน แต่สิ่งทุกคนต้องเคยผ่านมาแล้วในระบบการศึกษานี้ก็คือการรับน้องใหม่

เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับความเชื่อของกลุ่มคนบางกลุ่ม
ท่านผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการ ตัดสินใจว่า ควรเชื่อมากน้อยเพียงใด
….. เกือบ 20 ปีแล้วที่ครอบครัวดิฉันมีอาชีพทำประมงอยู่ที่จังหวัดสงขลา
ซึ่งอยู่ติดชายฝั่งทะเลด้านตะวันออก ของอ่าวไทย ประมาณ 10 กว่าปีแล้ว
เป็นช่วงที่กิจการ ของครอบครัว รุ่งเรืองมากจน ต้องต่อเรือเพิ่มขึ้นอีกหลายลำ
ซึ่งลำหนึง ๆนั้นก็มูลค่าเป็นล้านบาท ทำให้ต้องมีการตรวจสอบ
ดูแลการต่อเรือด้วย และหนึ่งใน หลายลำนั้นได้สั่งต่อไว้ที่อู่เรือคลองด่าน
จังหวัดสมุทรปราการ ขณะ นั้นเป็นช่วงเวลาที่พอดีกับคุณพ่อ-คุณแม่นำน้องชาย

ชีวิตสมัยเป็นนักศึกษาปีแรกนั้นมันช่างเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกหลากหลายมีทั้งความสุขสนุกสนาน
ทุกข์เศร้าเคล้าน้ำตา เหงาหงอยและตื่นเต้น !!!โดยเฉพาะชีวิตนักศึกษาที่ต้องอยู่ประรจำหอพักในมหาวิทยาลัยหรือ
เรียกสั้น ๆ ว่า“เด็กหอ”นั้นอย่าให้บอกเลยว่ามันส์ขนาดไหนสถาบันที่เป็นแหล่งประสิทธิ์ประสาทวิชาให้ข้าพเจ้าโดยการ
ใช้ชีวิตเป็นเวลา4 ปีเต็ม ๆ นั้นตั้งอยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพ ฯเท่าใดนัก ระยะทางในราวประมาณ 50กว่ากิโลเมตร
นั่งรถบัสจากสถานีขนส่งสายใต้ก็ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงเศษถ้าขับรถส่วนตัวไปเองก็คงจะไม่เกิน 1ชั่วโมงเพื่อ
บรรลุถึงเป้าหมายในชีวิตของความเป็นนักศึกษา นั่นก็คือการรับพระราชทานปริญญาบัตรจากพระหัตถ์ของ
พระบาทสมด็จพระเจ้าอยู่หัวเมื่อสำเร็จการศึกษาในขั้นปริญญาตรีแล้วนั่นเอง